'boy in rainforrest' door subu, Sony Alfa 200,,

Foto details

Fotograaf

subu

Tools


Notificaties
Modereer

Titel foto

boy in rainforrest

Categorie

Portret

Datum foto

Locatie foto

surinam

Geplaatst op

10-09-2010 om 18:56:21

Technische details

Camera

Sony Alfa 200

Lens

Flitser

Exif

Toon technische details

Exif informatie

Camera	Fujifilm A220 A230
Sluitertijd	10/520
Diafragma	F3.2
Brandpuntsafstand	7.1mm
ISO	400
Flits	9

Bewerken toegestaan

nee

Opmerkingen

Specifieke vraag

Aantal keer bekeken

134

Fotograaf	Originaliteit	Esthetiek	Techniek

Toon alle commentaren (0 onder huidig mod level)

Michel I

10-09-2010, 19:18:16

Modereer

Prachtige foto weer! Wat doe je toch om die foto's zo mooi bewerkt te krijgen?

subu

10-09-2010, 19:24:26

Modereer

Michel, de bizondere lichtomstandigheden in Suriname doen al meer dan 50 % van het werk. De scherpe tegenstellingen en lichtvlekken geven (vooral in het bos) een heel bizondere sfeer en die sfeer versterk ik voornamelijk door tegenhouden en doordrukken en dan in Photshop op zoek naar de juiste kleur want dat is niet eenvoudig als je donkere mensen fotografeert!

arie w

10-09-2010, 20:05:25

Modereer

Je zou ook mensen kunnen fotograferen zoals ze zijn PUUR dus zonder al die bewerkingen.Voor mijn persoonlijk zouden dan je foto's meer inhoud hebben dan wat je nu doet,het wordt een beetje een eenheidsworst,het lijkt te veel op elkaar!

subu

10-09-2010, 20:30:21

Modereer

Arie bedankt voor je commentaar waar ik het vanzelfsprekend totaal niet meer eens ben (anders zou ik het wel doen) Misschien verduidelijkt dit een beetje wat ik probeer te doen: We zijn allemaal opgevoed met het idee of het geloof dat de camera ons een afbeelding van de werkelijkheid presenteert. We hebben de neiging de camera te geloven.. Dat is een grote denkfout. Foto’s zijn niet echt wat we denken dat ze zijn. Ook de camera obscura (veel gebruikt door de schilders van de 17e eeuw tot ver in de 19e eeuw evenals onze moderne camera zijn gebaseerd van het gat in de doos of de lens als venster. Je kijkt naar de wereld door het venster (de lens) van de camera. Dat is niet niks. Picasso was 1 van de eersten die dit idee van kijken door een venster probeerde te doorbreken. Zijn kubistische schilderijen laten 1 en hetzelfde object tegelijkertijd vanuit verschillende invalshoeken zien. Wat is nou eigenlijk het verschil tussen een foto en een schilderij? In een schilderij is er sprake van een gelaagdheid in de tijd. Elk segment van een schilderij is in een andere tijdslaag ontstaan Met andere woorden: de schilder brengt met zijn bewegende hand de tijd gelaagd aan in zijn werk. Als we naar een schilderij kijken dan ervaar je deze gelaagdheid van tijd, ook als je je daar niet ten volle van bewust bent. Hoe anders is dat met de camera. Het chemische proces maakt het beeld instant en verwijderen de sporen van de hand. Alles in een foto verschijnt in eerste instantie in dezelfde tijd. Het moment dat je de ontspanknop van de camera indrukt ontstaat het beeld instant, direct . Als je blik over het oppervlak van de foto dwaalt zie je dezelfde tijd in zowel de bovenhoek als het midden enz en daardoor krijgt de foto zijn statische effect wat in het schilderij niet het geval is . Dat komt door de uitschakeling van de hand, de hand die zich door de tijd beweegt reflecteert onze blik die zich door de tijd beweegt en het leven wat zich door de tijd beweegt. Tot nu toe heb ik het over analoge fotografie gehad. Want de moderne fotobewerkingsprogrammá’s geven ons de mogelijkheid de gelaagdheid van tijd ook weer in een foto terug te brengen. Dat kan heel extreem zijn maar ook bescheiden . Hoe het ook zij, de hand van de fotograaf komt weer in beweging nadat hij de ontspanknop van zijn camera heeft ingedrukt. Hij gaat de foto bewerken op verschillende tijdstippen maar ook op verschillende locaties binnen de foto. Uiteraard gebeurde dit bewegen van de hand ook in de tijd van de analoge fotografie maar dan heel beperkt en bescheiden (in de doka) We weten allemaal dat onze ogen voortdurend bewegen,behalve als we staren. Maar als we staren dan zien we niks! Dan kijken we niet echt! Dat is nou juist het probleem met een enkele foto. Je kunt er alleen maar naar staren. Je ogen kunnen er niet doorheen dwalen vanwege het inherente gebrek aan tijd. De enkele foto kan dan weliswaar in staat zijn om alles (haarscherp) op te nemen als een geheel maar als dat gebeurt is er het probleem dat als het eenmaal opgenomen is , dat meteen ook het enige wat er is . M.a.w. Een haarscherpe foto van een kop en schotel is wat het is . een tweedimensionale afbeelding van een voorwerp. En juist mensen die niet van bewerken houden kunnen daar helemaal vanuit hun dak gaan. Een loeischerpe foto (liefst onbewerkt) is voor hen het summum van fotografie . Als je een echte fotograaf bent is dat ook terecht dat enthousiasme En zo ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik in dat opzicht in het geheel geen fotograaf ben! Ik gebruik dezelfde tools als een fotograaf maar wil iets heel anders bereiken met mijn foto’s . En er zijn er meer als ik. Neem eens een kijkje op Image Creative , dan zie je hele volkstammen proberen meer uit een foto te halen, dan de pure afbeelding Met name de portretkunst is weer een verhaal apart. Mensen kunnen zich erg ongemakkelijk voelen door portretkunst. Een portret heeft iets van een spiegel. Een portret brengt ons vaak akelig dichtbij een persoon. Bijna onbeschaamd dichtbij soms! Degene hier die getrouwd zijn en s ochtends wakker worden naast hun vrouw weten wat ik bedoel! Maar daar is sprake van liefde en verbondenheid. Stelt U zich eens voor dat U wakker wordt naast een doodvreemd iemand. Uw gelaat vlak bij het gelaat van die ander. U zou zich zeer ongemakkelijk voelen (helemaal natuurlijk als U toevallig een man bent en er ineens een man naast U ligt! Met de huidige lenzen kunnen we een gezicht heel dicht bij ons brengen. En dat is de reden dat sommigen zich heel ongemakkelijk voelen bij portretfotografie dan heet het ineens dat ze geen verstand hebben van portretten en er dus niets over kunnen zeggen. Dat kunnen we natuurlijk wel maar de ongemakkelijkheid verhindert hen er dieper op in te gaan De beste portretfoto’s zijn die welke in een fractie van een seconde een tijdspannen vast houden die veel langer schijnt te hebben geduurd Iemand die lacht op een foto geeft ons al heel snel het gevoel van een kiekje of een snapshot. De tijd ontbreekt en de afgebeelde persoon staat er voor eeuwig bevroren op met die lach. Bij portretten zoeken we echter ook naar een binnenkant, een ziel, iets wat in de gelaagdheid van de tijd ervaren kan worden. De ruimte om de afgebeelde persoon kan daarbij een belangrijk hulpmiddel zijn. Fotobewerking kan ook nog tijdlagen toevoegen en zo hebben we dan een mens in tijd en ruimte ..

Aangepast door subu op 10-09-10, 20:36:45

subu

10-09-2010, 20:37:29

Modereer

PS Dat mijn foto's een eenheidswordt zouden zijn vind ik een gotspe en dat ze op elkaar lijken? dat zou best kunnen: in mijn wereld heet dat stijl!

Hanneke de Boer

10-09-2010, 21:40:51

Modereer

Prachtige foto en evenzo een mooi verhaal over fotografie, heel leerzaam.

Michel I

10-09-2010, 22:11:57

Modereer

Stijl zou ook mijn woordkeuze zijn. Spreekt mij persoonlijk wel aan die stijl.

arie w

10-09-2010, 22:58:32

Modereer

Goed verhaal met alle respect,je moet ook gewoon doen wat jouw ding is.Ik heb geen enkel bezwaar tegen bewerken mits het realistisch blijft en dat door je stijl van bewerken je foto´s op elkaar lijken heb ik al eens eerder kenbaar gemaakt.Dit is dan ook geen aanval maar een persoonlijke constatering.

Tess

11-09-2010, 09:37:51

Modereer

Juist die gelaagdheid spreekt me erg aan. Ik heb ook het idee dat je door de bewerking de make-up eraf haalt. Vind het prachtig die diepte in je foto's, als het leven zelf, deze foto ook.

Administrator

03-12-2010, 12:48:52

Modereer (-10)

Verwijderd

Administrator

08-11-2011, 17:38:18

Modereer (-10)

Verwijderd

terug naar overzicht