Helpende Handen

Dit zijn de handen van Khajam.

Het zijn ongehoorzame handen; ze gaan alle kanten uit, vooral daarheen naar waar Khajam het niet wil. Daarom zijn de handen van Khajam met riempjes gefixeerd aan het perspex werkblad dat hij voor zijn buik heeft in zijn elektronische rolstoel.

Tijdens zijn geboorte heeft Khajam ernstig zuurstofgebrek gehad en daardoor is hij zeer zwaar gehandicapt geraakt. Hij heeft een ernstige vorm van spasticiteit, cerebrale parese genaamd. Misvormingen ten gevolge van deze handicap nemen nog steeds langzaam toe ondanks alle zorg die men aan hem besteedt.

Khajam heeft slechts enige controle over het bewegen van zijn hoofd, over zijn spraakvermogen, al is het erg moeizaam, over slikken en ademhalen. De elektronische rolstoel bestuurt hij door middel van zijn hoofd. Khajam is merkbaar meer dan gemiddeld intelligent.

Samen met zijn academisch geschoolde ouders, broer en zusje is Khajam als kleine peuter uit zijn geboortestreek Koerdistan verdreven door het regime van Saddam Hoessein. Zijn vader heeft hem op zijn rug gedragen en vele maanden lang zijn ze te voet op de vlucht geweest. Om uiteindelijk na lange omzwervingen in Nederland terecht te komen. Na op enkele andere adressen verbleven te hebben woont Khajam inmiddels enkele jaren in het verpleeghuis waar ik als vrijwilliger werk. En waar ik tientallen jaren geleden als zeventienjarige jongen mijn loopbaan in de verzorging/verpleging begonnen ben.


Nadat ik een aantal jaren terug een levensbedreigende ziekte overleefde, was ik helaas vanwege de vele complicaties die mijn ziekte met zich mee had gebracht niet meer in staat aan het ‘normale’ arbeidsproces deel te nemen. Na enige tijd ben ik met dat vrijwilligerswerk begonnen en dat geeft, naast veel voldoening ook meer zin aan mijn bestaan.

Er zijn echter nog steeds momenten dat ik met deze situatie, dit “gekortwiekt zijn”  maar moeizaam om kan gaan. Khajam voelt dit feilloos aan wanneer hij me in een dergelijke stemming ziet. Met een glimlach en een knikje richting zijn gefixeerde handen geeft hij me als het ware een schop onder mijn kont en een zet om uit die put (dat putje) te komen.

Op zijn eigen wijze wil én kan Khajam graag iets voor anderen betekenen en mede daarom hebben we het plan voor dit relaas met foto samen besproken en uitgevoerd.


Dit zijn de handen van Khajam; het zijn voor mij Helpende Handen.

Toen ik de foto bekeek, dacht ik 'aardige' foto. Maar toen ik het verhaal las, en dat heb ik inmiddels meerdere malen gedaan, dacht ik: wat een prachtverhaal! Allereerst natuurlijk het verhaal van Khajam zelf, vooral het beeld van zijn vader die hem op zijn rug gedragen heeft raakt me. Daarna het persoonlijke verhaal van jouzelf. Bijzonder dat je zo open bent en dit met andere Dfoto'ers besluit te delen. Bijzonder ook dat twee mensenlevens die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben op de een of andere manier toch elkaars pad kruisen en zo'n betekenis krijgen voor elkaar. En zo wordt een 'aardige' foto toch een heel bijzonder iets. 

Dit mag met recht een foto met een verhaal heten! Top ook dat je het samen hebt uitgevoerd. Het maakt me nieuwsgierig naar de leeftijd van Khajam.

Mooi verhaal Ad..heel mooi..

Tja een verhaal,ik zou het meer een relaas van twee mensen noemen die wel het een en ander hebben meegemaakt en dat zet je zelf dan weer aan het relativeren dat gezondheid niet vanzelfsprekend is.

Ik was erg nieuwsgierig naar de (eerste) reacties en ben geweldig blij met de manier waarop jullie er op reageren. Dat ga ik straks uiteraard met Khajam delen.
@ Purple Art: Jij snapt het helemaal en je reactie bezorgt me kippe(n)vel; dank je wel!
@ vlemmings: Khajam is geboren 21-08-1970
@ Aart: Ja, jij kent mijn deel van dit verhaal al wel, dank voor je reactie
@ arie w: ik denk dat het inderdaad goed is dat we ons dat héél bewust realiseren!

Jou deel van het verhaal kende ik natuurlijk al . Maar het verhaal van deze handen nog niet maar dat is een aangrijpend verhaal . Mooi dat je dit met ons wilt delen Ad

Ps En dat gezondheid niet vanzelf sprekend is dat weet ik zelf als geen ander .

Niet zozeer de foto... maar twee geweldige mensen zijn hier 'prachtig' uitgelicht!!!

Mede door het verhaal een ingrijpende foto.

Ik kan me het gevoel wat die vader had met zijn zwaar gehandicapte en hulpeloze zoon levendig vorstellen.

Mijn zoon van 28 kreeg voor bijna 2 jaar terug een hersenstam infarct en werd na de operatie wakker met het Locked-in syndrome, aan de beademing, en het inige wat hij nog kon was met zijn oogleden knipperen, om te communiseren, verder totaal verlamd.

Dan te beseffen dat hij vol in het leven stond, een goede band had waarin hij de gitarist en leadzanger was.

Gelukkig is hij nu na bijna 2 jaar weer zover dat hij een beetje kan praten, en lopen als iemand die dronken is.

Is niet mijn bedoeling om aandacht te trekken of zielig te doen, maar om aan te geven dat ik me in die vader kan verplaatsen, en het daarom een aangrijpende foto met verhaal vind.

gr Joop

@Joop2, ik denk niet dat iemand het verkeerd (als aandacht trekken) zal opvatten. In mijn ogen alleen maar mooi dat er door jou ook heel 'open/persoonlijk' gereageerd wordt. Sterkte met je zoon!

Mooie foto, maar ik ben onder de indruk van het verhaal erachter. En zeker ook de verhalen die erop volgen.

Ze zeggen wel eens, ieder huisje heeft zijn kruisje, maar sommige kruisjes zijn best wel zwaar......

Respect voor iedereen die zijn verhaal wil/kan delen, en ook voor degenen die dit niet doen en toch best een kruis te dragen hebben. Je ziet, hoort of merkt het niet altijd....

Een hele mooie plaat. Mooie de korste scherpte en zwart wit.

Ben erg onder de indruk van het verhaal achter de plaat.

Gr Feico

Ik krijg de neiging om elke reactie weer van een reactie mijnerzijds te voorzien; weet niet of dat goed is. Maar ik wil in elk geval wel opmerken dat ik al de tot nu toe gegeven reacties zonder uitzondering zeer, zéér op prijs stel.
Mooi om te onderscheiden hoe ieder zo vanuit een geheel eigen invalshoek tegen deze foto en het bijbehorende relaas "aankijkt". Dank u wel!

verhaal maakt de mooie foto nog veel boeiender

Mooi dat deze sterke foto zoveel reacties losmaakt. Maar ook zeker zo mooi is dat de kwetsbaarheid van het leven zo sterk naar voren komt. Goed dat beeldende voort gevoel geuit kan en mag worden. Goed om er getuigen van te kunnen zijn. De vernieuwing op dfoto is meer dan een toegevoegde waarde. Bedankt voor het delen.

Ik heb je verhaal al een paar keer gelezen,en vind het heel bijzonder dat je zo open bent over je situatie terwijl je eigenlijk niet weet wie je voor je hebt.Ook ikzelf ben een aantal jaren getroffen door een aandoening waardoor ik niet meer full-time kan werken.Je frustratie kan ik daarom heel goed begrijpen.Je keuze om vrijwilligerswerk te gaan doen heeft je veel positiefs gebracht,en dat moet je koesteren.Mijn reactie is wat laat,maar ik wilde even nadenken over mijn commentaar.Ook mijn ervaring is dat je door een ongewilde situatie soms hele positieve ervaringen opdoet.Laten we daar vooral van genieten en blij zijn met wat er nog wel allemaal is.

@ Fiedi: dank voor je inhoudsvolle reactie, waarbij ik toch minstens twee dingen wil opmerken.

-Openheid wordt ook wel eens aangepakt en afgestraft. Blijkbaar zijn er hele volksstammen die 'openheid' interpreteren als zwakte. Nou ja, ik zie het als mijn kracht.
- Het vrijwilligerswerk geeft me inderdaad veel positiefs; van de andere kant is het ook telkens weer een confrontatie met de werkwereld waaruit ik-zelf kom en da's niet alleen meeval! Dus de vraag leeft of ik hier wel mee door moet gaan, ... omdat ik tot op heden niet in staat ben gebleken om daar verder geen soort van rouwgevoelens bij te hebben. Bij dat gedwongen afscheid nemen van normale werkomstandigheden. Telkens opnieuw die confrontatie met het 'onvermogen' van mijn lijf. Iets wat zich vervolgens ook weer vertaald in 'n behoorlijk stukje psychische ongemak!

De (minstens) dubbele bodem van de foto!

Als je de kracht hebt om zo open te zijn over je situatie,heb je ook de kracht om steeds weer die confrontatie aan te gaan denk ik.Het doorlopen van een rauwproces kost tijd,en gaat met vallen en opstaan.Mijn ervaring is dat je met een stukje hulp en begeleiding in je zwarte periodes er toch steeds weer uit weet te krabbelen.Ik verdom het om mezelf als een "half mens"te zien,en zoek steeds m'n grenzen op.Dat gaat de ene keer makkelijker dan de andere keer.Gelukkig heb ik een positieve instelling,en haal mijn tevredenheid nu uit andere dingen.Het is een cliché,maar je gaat toch echt anders tegen de dingen aankijken.Het allerbelanrijkste voor mij was om weer de rust in mezelf terug te vinden.Ik ben op de goede weg,en wens jou hetzelfde!

@ Fiedi: In grote lijnen strookt mijn ervaring wel met de jouwe, denk ik. Alleen: de teleurstelling blijft wanneer blijkt dat ik me toch niet goed neer kan leggen bij de voldongen feiten. Dat gaat soms tijden lang goed en soms gewoonweg 'slecht'.
Dan is er onvoldoende acceptatie.
Hou je haaks, Fiedi, ... sterkte!!